اُرچينه

دستانم پلکان می شوندتا آرام آرام در سایه روشن نور وباران تا خنکای عطر دلنشین نامت پل بزنم وتو آهسته آهسته در من بریزی مثل حس دلنشین یک پرنده وقتی برای اولین بار رهایی را تجربه می کند...
و ارچینه همان پلکان خانه ی قدیمی مادربزرگ است که همیشه فکر می کردم آخرین پله جایی است که تو روی آن ایستاده ای ودستانم را آرام آرام می گیری...
این وبلاگ کاری از اعضای نوجوان (ریحانه شهبازی-فاطمه آقابابایی-فاطمه حاتم زاده)وهمراهی مربی فرهنگی مرکز(خانم مهری)  می باشد.